Bange Poeperd

# 48: Dezer dagen.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 01 Dec 2009 20:31:00 +0000

In de bibliotheek zit ik in een paarse kuipstoel op mijn laptop te werken. "Werken" voor mij houdt in: muziek luisteren en zo nu en dan een woord tikken om het vervolgens weer te wissen. In de tijd ertussenin peins ik vooral veel en staar uit het raam, naar de stad waar het dezer dagen om vijf uur 's middags al donker wordt.
Zo vol als hij vanavond is heb ik de maan in geen tijden gezien.

Op het vierkante meubel waar ik mijn spullen neer heb gelegd komt een zwarte man zitten. Hij draagt een beige pet en een jack in dezelfde kleur. Hij heeft opvallend witte oogballen. Hij vraagt mij woordeloos of hij daar mag gaan zitten. Ik schuif mijn spullen voor hem aan de kant. In de winter heb ik meestal drie keer zoveel spullen bij me.
Terwijl ik bezig ben alles op de grond te zetten gebaart hij dat het zo wel goed is. Ik leun weer achterover in mijn stoel. De stoel is Teletubbies paars en lijkt me alleen comfortabel als je je pyjama erin aanhebt.
Dan is namelijk alles comfortabel.

Dit hoekje zou ideaal zijn als ik hier alleen was. Met z'n tweeën is het net te krap. De man leest niet in zijn boek. Hij kijkt op zijn telefoonscherm, slaat zijn benen over elkaar, gaat verzitten, zet zijn voeten weer naast elkaar op de grond, tuurt naar buiten, kijkt weer op zijn telefoonscherm, leunt naar achteren en weer naar voren.
Zijn boek is verdacht precies in het midden opengeslagen. Het zou kunnen dat hij gewoon een slap gespannen aandachtsboog heeft, daar weet ik alles van. Maar het zou ook kunnen dat hij hier heeft afgesproken met iemand die vreselijk te laat is. Een oppercrimineel bijvoorbeeld, met een vettig staartje in z'n nek. Denk ik dit nu alleen omdat deze man zwart is?

De man staat op en gebaart naar mij dat ik op z'n boek moet letten. Ik weet niet precies waarom. Zodat het niet wegloopt? Zodat niemand het inpikt? Of zodat er niet iemand op zijn plek gaat zitten?
Binnen een minuut is hij weer terug met nog een boek. Hij kijkt er even in, staat op en loopt weer weg. Ik wil weten wat hij aan het "lezen" is, maar ik durf het boek niet op te pakken. Zijn telefoon heeft hij op de vouw laten liggen. Daar is hij alweer.
De batterij van mijn laptop is bijna leeg, ik zal op zoek moeten gaan naar een stopcontact. Ik hoop niet dat deze man denkt dat ik denk dat hij stinkt, en dat ik daarom ergens anders ga zitten. Of dat ik het niet zo op zwarte mannen met slap gespannen aandachtsbogen heb, want dat is helemaal niet zo.

Wat lopen er toch veel mensen rond in deze stad. Mensen van wie ik geen idee heb waar ze wonen en met wat voor beddengoed, wat ze zien als ze naar buiten turen en waarom ze met zoveel haast voorbij fietsen.

Ik vraag me af waar deze man aan denkt en of hij ergens op wacht. Maar ik weet dat ik het niet ga vragen.

# 47: Ontvangen sms-berichten in de maanden oktober en november 2009

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Thu, 26 Nov 2009 23:23:00 +0000

Vergeet het niet: broek is liefde
22:35 13/10

Wat? dat zeg je nu! waar? hoe? he?
23:18 13/10

Chick...
16:30 16/10

Kom! Je krijgt twee drank bonnen...
21:04 16/10

Ik lig al onder de wol...
22:11 17/10

Dat was een fijne verjaardag, x.
00:46 24/10

Ach, vrolijke chaos staat je altijd wel :) Vind je lief lief en zie je morgen!
13:02 25/10

had je al door dat al hank moody's boeken slayer-album titels hebben?
00:17 27/10

Ja!!! Heldin!!!!!
15:54 30/10

Racin like a labrat on shocktherapy
18:48 30/10

Ik moest hard rennen maar de vrouw tegenover me kan nu tenminste wel haar haar doen in de weerspiegeling van mijn zweterige voorhoofd. Fijn jullie te zien! x
04:51 31/10

Zijn jullie er vandoor?
04:59 31/10

Want wij hebben hier een kleine brief die we graag met jullie willen delen...
05:04 31/10

Wonderful sugargirl, i'm here. X
10:58 13/11

Kom kom kom
01:06 14/11

bel me terug, bi'atch!
18:00 14/11

I don't remember, i'm dumb. X
14:07 16/11

blowen en trivianten met jou.
16:13 16/11

Eh?
13:42 26/11

# 46: Attack of the giant pinda.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Wed, 25 Nov 2009 00:27:00 +0000

...

# 45: Raaf & Cilinder

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 24 Nov 2009 22:59:00 +0000

Hier wat 'sfeerimpressies' van een performance die ik laatst gedaan heb als Raaf & Cilinder (samen met Alexandra Duvekot) op de Art Party in Galerie Meneer de Wit. In samenwerking met de Radikale Maskerade. En Streetlab.

Komen ze.

Foto's door Besev.

# 44: "Denk 'es dat het een jongetje is, dat je hier gaat staan bakken."

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Sat, 07 Nov 2009 20:14:00 +0000

Jaap Fischer is een held.
Goeie clip ook.

# 43: Een momentje geduld alstublieft.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 27 Oct 2009 15:35:00 +0000

Ik ben even...

poepen/afstuderen/krokodillentranen huilen/een 'performance' doen/"The Wire" kijken/bellen/Facebooken/ruzie zoeken/zuipen/funshoppen/flaneren/een goede vriend opvrolijken/klagen/iemand beminnen.

Zo terug.

# 42: Par flandre..!

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 22 Sep 2009 19:56:00 +0000

Mijn vrind en klasgenoot Johannes heeft drie legendarische Bert & Ernie cassettebandjes online gezet.
Hoe 'ie het heeft gedaan weet ik niet. Desondanks ga ik er volop van genieten!

Het gaat om "Een uur niet zeuren", "In een uur de wereld rond" en "Bert en Ernie vervelen zich nooit."

--> LINK

P.S.: Johannes maakt in zijn vrije tijd ook zandsculpturen.

# 41: Ontvangen sms-berichten in de maanden juni, juli, augustus en september.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Sun, 20 Sep 2009 21:49:00 +0000

Anoniem en lukraak.
Naar een idee van één der Humobisten, Netti Kusgruf.

Kut film.
13:51 13/06/2009

topdag ….nieuwe putter …golfen en nu bij hooters xxxx
02:29 18/06/2009

Hou toch van je!
14:30 19/06/2009

Oh ja, dat lauren bacall in mysery speelt vind ik zo gaaf!
00:07 25/06/2009

Ik weet ‘t lief, ik weet ‘t
02:45 26/06/2009

Leef je nog? Ik wel! X
05:30 28/06/2009

Dat had je wildcard kunnen zijn…
23:24 30/06/2009

Topper x lief
03:59 05/07/2009

Je stinkt zelf naar poep! ;-p
14:47 05/07/2009

Kut, ik ben de begrafenis aan het kijken en gelijk met mariah carey komen de waterlanders al om de hoek kijken. Wat gebeurt er wel niet als stevie komt?
19:45 07/07/2009

Ja, met die kaken, dat was altijd…
19:52 07/07/2009

Oh help.
20:11 07/07/2009

Nou, drinken we er vanavond één?
21:04 07/07/2009

Wist jij dat meryl streep en john cazale verloofd zijn geweest? ik niet. x
20:10 10/07/2009

sja, hoe leg ik dat uit.. hij was die andere bankrover in dogday afternoon en een beetje ‘t lulletje van de familie corleone. weet je dan wie ik bedoel.
21:01 10/07/2009

maar wel leuk toch voor mij?
02:19 16/07/2009

Ik mis jou ook en ik smelt hier weg. Daag x
14:55 16/07/2009

Als we ooit trouwen, doen we het goed! X
23:33 27/07/2009

Lekker prakken!
19:26 29/07/2009

Dude, ik ben op een feest en lil jon is de mc. Ik mis je!!
02:39 02/08/2009

Op zondag de telefoon opnemen, toe maar… ik voel me zeer vereerd.
12:01 02/08/2009

Neem eens op ik wil je trakteren op een gin and juice!
15:18 13/08/2009

Ja, en ik maak n lekker broodje voor je! X
12:49 18/08/2009

Een grote kus uit oostenrijk! Hoop dat je het nog even heel fijn hebt, het is wel vakantie hè… Ik probeer een edelweiss voor je te plukken! Xx
12:02 19/08/2009

Zit nog ff hard te kakken! X
20:31 21/08/2009

En was je winderig?
20:46 31/08/2009

Raymond doet mee!
19:54 01/09/2009

Miljaar!
00:58 03/09/2009

Dat betekent ‘kut!’ in ‘t vlaams
01:50 03/09/2009

Terrorkater… Kan geen beter woord verzinnen….
14:29 04/09/2009

The partys on friday the 11th now funny bunny. X
14:15 06/09/2009

atta girl
17:10 09/09/2009

Leuk weetje: ik heb net een groep van 5 afgekut door doen alsof ik Japans was. Doemediemaarna! Ha! Kut.
23:23 09/09/2009

Viespeuk
19:49 15/09/2009

Ik ben thuis. En ik hou van jullie!
03:40 16/09/2009

# 40: Ja sorry, ik heb ook niet altijd zin om literair te doen, soms wil ik gewoon een lekker clippie posten en het daarbij laten, ok?

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Sun, 20 Sep 2009 18:29:00 +0000

# 39: Ertussenuit.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Wed, 09 Sep 2009 10:21:00 +0000

Ik heb een tip: ga er eens tussenuit. Liefst onverwachts en halsoverkop. Afgelopen woensdag zat ik ineens in de trein, toen in de bus, toen in nog een bus en daarna op de veerboot naar Vlieland.
De boot zat vol met wat mijn reisgenoot bestempelde als 'Oerol publiek'; nog net geen geitenwollensokken, maar wel vaste abonnees van de VPRO gids. En ze hadden hun kinderen bij zich, die werden ondergebracht in de 'kids lounge' van de veerboot. De kids lounge was in schreeuwerige tinten geel, rood en blauw geverfd en er was zelfs een hoek waar de snotapen een dvd konden kijken. Maar er was tenminste zitplek. Ik sloot mijn ogen en probeerde te slapen, maar de zee wilde maar niet stil zijn. Mijn reisgenoot belde met zijn moeder.
In het gangpad renden kinderen met gezonde, Hollandse blosjes heen en weer. Een uitsloverig joch nam een aanloop en werd bij een bijzonder hoge golf zeker een meter omhoog gelanceerd. Vervolgens wilden alle aanwezige kinderen natuurlijk gelanceerd worden, wat voor paniek zorgde onder de ouders.

Het waaide verschrikkelijk op Vlieland, maar koud was het er niet. Het huisje waar ik zou gaan logeren zag er precies uit zoals huisjes op Vlieland eruit moeten zien: babyblauw geschilderd, en midden op een duin. De zee was lauw. Dat weet ik, want ik heb erin gezwommen. En 's avonds zette ik het op een zuipen, in bar-dancing 'De Stoep', waar in het piekuurtje het bier 1 euro kost. Meters bier heb ik erin gegoten en een lokaal brouwsel wat men een 'Embryo' noemde. Ondertussen klonk de ene na de andere Nederlandstalige knaller, en later ook knallers uit andere landen. Ik moest achterop de fiets naar huis, want ik kon zelf niks meer. Alleen maar kotsen, vanuit mijn slaapkamerraam op de eerste verdieping. We hadden die dag andijvie stamppot gegeten.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik wel, met mijn lieve Mees.

De volgende dag voelde ik me niet bepaald als herboren. Maar ik was er tenminste tussenuit geweest.

# 38: The only true currency in this bankrupt world is what you share with someone else when you're uncool.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Thu, 16 Jul 2009 22:18:00 +0000

# 37: Vakantie.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Sat, 11 Jul 2009 03:40:00 +0000

We hadden een grijze Opel Kadett. De bestemming was Zuid-Frankrijk. We namen mee: stapels Donald Ducks, Penny's (mijn zus was een paardenmeisje) en stripboeken, een koelbox vol met boterhammen en limonade, een thermoskan koffie, een wegenkaart en muziekbandjes.
Wij hielden van Michael Jackson, en van Bert en Ernie. Ook van sprookjes, voorgelezen door een man met zalvende stem, en van Kinderen voor Kinderen. Mijn vader hield van Jim Reeves (hierover later meer). Mijn moeder hield van alles behalve Jim Reeves.

Mijn zus was vijf jaar ouder. Dat simpele feit vond ik genadeloos oneerlijk. Het betekende dat ik nooit ouder zou zijn dan mijn zus, hoeveel spinazie ik ook at.

We vertrokken vroeg in de ochtend, en zouden pas laat aankomen.
De dagen daarvoor was mijn moeder al woest aan het inpakken geweest. Vakantie betekende: voorbereiding. Wij moesten zonnebrand mee, strandhanddoeken, schone onderbroeken, badpakken, emmertjes, schepjes, vormpjes, zeefjes, puzzels. Alles om de verveling straks tegen te gaan. Mijn moeder pakte stapels boeken in, die vrijwel allemaal ongelezen mee terug zouden reizen.
Mijn vader geloofde noch in voorbereiding, noch in vervelen. 'Niks doen' was een edele kunst, die hij gedurende de vakantie vol overtuiging beoefende.

Voor vertrek moest er geplast worden. Als je niet hoefde te plassen, deed je maar alsof of kneep je net zo hard tot er toch wat druppels uitkwamen. Onderweg werd er zo min mogelijk gestopt.

Mijn zus en ik installeerden ons op de achterbank, met kussens en dekens. Ik had een week ervoor het Donald Duck vakantieboek gekregen, waar je lekker in kon lezen en krassen en schrijven. In die week had ik, vervuld van ongeduldige voorpret, alle rebussen al opgelost. Maar het gaf niet. Ik zou op de hoek van onze straat toch al in slaap vallen. Om enkele uren later te ontwaken met de vraag: 'zijn we er al bijna?'
Nee, we waren er nog lang niet. We stonden in de file. We hadden al twee afslagen gemist. Het was bloedheet in de auto, want we hadden slechts open ramen en geen airconditioning. Het was zo heet dat mijn zus en ik al onze kleren uittrokken en met onze blote billen aan de leren achterbank bleven plakken.

Mijn moeder werd met de minuut nerveuzer. Had ze het gas wel uitgedraaid?
"Laat de hele teringboel maar ontploffen", bromde mijn vader vanachter het stuur.

En Bert en Ernie zongen:

Maak er wat van
maak er wat van
als je ontevreden bent nou doe er dan wat an
Maak er wat van
maak er wat van
moet je nou 'es kijken wat je allemaal niet kan

# 36: Afgerekend.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 30 Jun 2009 00:46:00 +0000

Een tweede fragment uit "Zo zit ik in mekaar".

# 35: Zo zit ik in mekaar.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 16 Jun 2009 20:52:00 +0000

Hieronder een fragment uit mijn korte film "Zo zit ik in mekaar" met in de hoofdrol mijn vader, Errol R. Cordie.

# 34: ... En nu?

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Fri, 01 May 2009 06:24:00 +0000

# 33: ...

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Thu, 23 Apr 2009 12:46:00 +0000

Dag, Martin Bril.

Held en grote inspiratiebron.

# 32: Dagjes dames.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Wed, 25 Mar 2009 00:07:00 +0000

Voordat hij instapte ging het gesprek van de twee vrouwen - pittig kort gekapt en vast en zeker terugkomend van 'een dagje uit'; het waren dagjes dames - over de Postbank en de ING en hoe dat allemaal moest straks.

Het was de stoptrein van Amsterdam naar Bussum of een ander stadje dat begon met een 'B', ik ben slecht met namen. Als ik iemand voor het eerst ontmoet moet ik mij om de één of andere reden zo intens concentreren op het zeggen van mijn eigen naam, dat het erbij inschiet die van de ander te onthouden. Hierdoor kom ik nogal eens in sociaal ongemakkelijke situaties terecht, waarbij ik diegene waarvan ik me de naam niet kan herinneren op slinkse wijze probeer te manipuleren om mij zijn naam te vertellen, zodat ik daarna met een opgelucht hart kan zeggen: "ja, Joop, het is me wat!" of "Goh Kiki, zo had ik het nog niet bekeken."

Ik probeerde ondertussen in het raam te zien of mijn haar nog goed zat. Sinds ik me een werkelijk 'kapsel' aan heb laten meten heb ik er een dagtaak aan om me ervan te verzekeren dat het nog goed, recht en niet pluizig zit. Het doet me terugverlangen naar een tijd waarin ik haar had dat er gewoon maar voor de vorm bij hing, zonder enige functie. Zo onbekommerd als ik toen was, zo spastisch ben ik nu als het op mijn haar aankomt.

Er stapte een jongen de trein in met een rugzak zo groot als een kleine koelkast.
Hij had er een opgerolde tent bovenop gebonden. Hij leek nogal gebukt te gaan onder het gewicht van zijn rugzak, en dan had hij ook nog eens twee kolossale honden bij zich die braaf achter hem aansjokten alvorens lekker uitgebreid in het gangpad te gaan liggen. De jongen en zijn twee honden brachten een muffige lucht met zich mee, oude kaas vermengd met de geur van een tweedehands legerjas. Hij had pluizig haar in een non-kleur, dat van mij was duidelijk modieuzer. Hij plofte neer op de klapstoel tegenover mij.
"Do you know what time we will be in B... (plaatsnaam onbekend)?" vroeg hij aan de twee vrouwen, die hem al die tijd stilletjes en met vrolijke interesse hadden geobserveerd. Hij had een Duits accent.
Eerst deden ze een schatting naar de aankomsttijd, en daarop vroeg de meest spontane van de twee: "where are you from?"
Duitsland, antwoordde de jongen.
"Ich spreche ein bisschen Deutsch", verkondigde zij toen trots.

De jongen was dakloos. Hij was naar Spanje geweest en ging nu op bezoek bij een vriend, als die tenminste thuis was. De twee luisterden ademloos. Wat een leven moest dat zijn, als je 's ochtends niet wist waar je 's avonds zou belanden.
En nu met die crisis was het zeker nog moeilijker om een huis en een baan te vinden. De jongen haalde zijn schouders op. Hij had altijd nog zijn tent.

Daarop staakte het gesprek, en ik moest uitstappen. Op het perron waaide het.
"Dat wordt niks met dat haar", dacht ik, nog net niet zuchtend.

# 31: Prikkelvis.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Wed, 11 Mar 2009 23:07:00 +0000

Als ik me niet vergis was vandaag de eerste dag die deed denken aan de lente. Het is een barre winter geweest, die maar niet op leek te houden. Waarschijnlijk is dat ieder jaar zo, maar dat vergeet ik voor het gemak zodra de eerste krokussen opdoemen.
De kou en de centrale verwarming zijn dan in één keer ver weg.

Ik zat, zoals het een walgelijke zonaanbidder betaamt, met mijn bek in de zon en bestelde koffie. Bij koffie hoort een krant. Toen ik terugkwam met mijn Volkskrant en de PS Mode (er lag niks anders) zat er een blond meisje van een jaar of zes op mijn stoel. Ze droeg een kek lila brilletje. Ze had in de luttele seconden dat ik weg was geweest een hele dierentuin op tafel uitgestald. Kleine, plastic beestjes, een enkele dinosaurus en twee verdwaalde auto's.

Ze zat geconcentreerd in zichzelf te mompelen terwijl ze de beesten rangschikte. Op kleur, op soort of alfabetisch? Geen idee.
"Mag ik hier zitten?" vroeg ik, belachelijk eigenlijk, want ik zat daar al.
"Dat wil ik niet", zei ze. Tegelijkertijd haalde ze haar schouders op. Alsof ze eigenlijk twijfelde, maar haar natuurlijke respons meestal "nee" was, dus waarom nu niet.
"Dan ga ik aan de overkant zitten", zei ik resoluut.
Ik ging me aan de overkant van de tafel overdreven zitten concentreren op mijn krant.

En ziedaar, haar jongere broertje verscheen, hoogstwaarschijnlijk de eigenaar van de twee sneu op hun kant liggende auto's. Het meisje zette meteen haar klauwen uit.
"Ik wil alleen met deze!" riep ze.
Het jongetje, het gemoedelijke type, klom naast haar op de stoel en schoof haar een stukje opzij. "We kunnen best samen op de stoel". Hij glimlachte naar mij.
Ik glimlachte terug. Hij nam het als een uitnodiging om me meer te vertellen over de plastic beestjes.
"Dit is een nijlpaard." Ik knikte.
"En dit dan?"
"Da's een apie." Zoveel was duidelijk.
Er bestond verwarring over de kreeft. Het jongetje zei: "dat is een kreeft" maar het meisje vond het een garnaal, en daar bleef ze bij.
Er zat ook een geel, bobbelig geval bij waarvan ik de naam niet wist. Misschien was het een fantasiebeest.
"Da's een prikkelvis!" riep ze ongeduldig. Nog nooit van gehoord.
Het meisje keek nog eens naar de kreeft en bedacht zich: "het is een garnaalvis."

Het jongetje had nu meer plek opgeëist dan de afspraak was en het meisje zette een keel op. Toen dat niet het gewenste effect had stortte ze zich dramatisch ter aarde om daar nog een poosje rond te krioelen.
Dat zag ik maar als mijn teken om weg te gaan.
Daar kwam de moeder al aan. Ze zag haar dochter op de grond en haar zoon aan tafel en toen pas mij.
"Je vind het toch niet erg?"
Ik schudde mijn hoofd van 'nee'.
Ik hield er immers een stukkie aan over.

# 30: Elektrisch poetsen.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 10 Mar 2009 21:11:00 +0000

Ik raak snel afgeleid. Dat zorgt sinds mijn basisschool tijd voor problemen. Toen kostte het me al oneindig veel moeite om me te concentreren op één ding, met name als dat ding heel erg saai en stom was (breuken, procenten, staartdelingen).
Omdat ik op een Montessorischool zat konden ze me feitelijk niet dwingen om iets te doen wat ik niet wilde doen, dat heeft te maken met de structuur van het onderwijs, ontwikkeld door een zekere Maria Montessori. Het door haar bedachte motto "leer mij het zelf te doen" hing ingelijst boven het bureau van de juf.

Dat niet-dwingende had in ieder geval met de structuur te maken van het onderwijs op specifiek mijn basisschooltje in Almere-Haven, naast een gigantisch grasveld waar later een soort gekke witte bungalows op zijn gebouwd, lelijk, met allemaal dezelfde maat voortuin.
Enfin, mijn juf schreef elke week in mijn boekje met taken dat ik dagelijks extra veel tijd moest besteden aan juist die narigheid die ik stelselmatig vermeed. Op mysterieuze wijze wist ik me er dan toch onderuit te wurmen, en zo komt het dat ik nog geen staartdeling kan maken, al word ik onder schot gehouden.

Tegenwoordig is het zo dat ik gewoon moeite heb om me te concentreren op wat dan ook, al is het ongekend leuk. In gesprekken met mensen dwalen mijn ogen continu af, maar naar wat eigenlijk? Voorbij komende fietsers, een hondje dat tegen een gloednieuwe scooter piest, flarden van gesprekken, "dat zei ik ook, maar het bleek toch schimmel te zijn"... en daar tussendoor komen ook nog de gedachten waarvan het me niet lukt ze uit te schakelen. Wanneer wordt het lente? Ik lust wel een hotdog. Als mijn tandenborstel in een - let wel: lege - prullenbak is gevallen, moet ik dan een nieuwe kopen? Deze, roze-en-wit gekleurd, heb ik al een poos.

Elektrisch poetsen schijnt het nu te zijn, maar om een of andere reden heb ik me er nooit toe kunnen zetten om er eentje te kopen. Ik doe zelden een investering, het lukt mij niet in lange termijnen te denken. Als iets op dat moment meer geld kost dan ik er eigenlijk voor over heb, koop ik het niet. Daarom heb ik nu een waterkoker die om de zoveel tijd uit zichzelf aan gaat, en een kapotte fiets.

Het leven lekker moeilijk maken voor jezelf, dat is een kunst.

# 29: Dood.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Fri, 20 Feb 2009 14:32:00 +0000

Ik heb nog weinig ervaring met de dood. Gelukkig maar. De dood is iets engs, iets naars, iets waar niemand op zit te wachten. Ik ben jong en mij overkomt vast nog van alles. Maar niet de dood, nee, niet die. Pas over een hele poos.
Bang ben ik er niet voor. Wel voor pijn en ziekte, of lichamelijke verminking want boven alles ben ik ijdel.
Het eeuwige leven hoeft voor mij niet. Op een gegeven moment ben ik er wel klaar mee.

Niet eens zo heel lang geleden zag ik mijn eerste dode. Het was de moeder van mijn oma, een klein Indisch vrouwtje die wij altijd Oma An noemden. Oma An lag opgebaard in een kist met zijden voering. Haar handen lagen plechtig over haar borst gevouwen. Haar lippen waren een beetje paars van kleur. Ze droeg een oude dames jurk.
Mijn zus wilde het niet zien en maakte meteen rechtsomkeert, richting de koffie en cake. Bij mij won de nieuwsgierigheid het van de angst. Ik boog me voorzichtig over de kist, bijna alsof ik bang was dat ik haar anders wakker zou maken.
Maar er gebeurde niets, want Oma An was hier niet meer. Dit was iemands lijf, niets dat bewaard moest blijven.
'Dit is dus de dood', dacht ik.

Mijn oma maakte ondertussen de ene foto na de andere.
Ik vroeg me af wat ze met die foto's zou doen. Misschien in een plakboek plakken om er vervolgens nooit meer in te kijken. Niet op de schoorsteenmantel zetten, in ieder geval. Foto's maak je om een moment vast te houden, maar dit moment was niet van voorbijgaande aard. Oma An zou voorlopig nog wel even dood blijven.

Leven zonder dood, daar is geen ruk aan. Niemand zou meer uit bed te branden zijn.
"Morgen nog een dag", maar misschien dus niet. Dood is de stok achter de deur.

# 28: Anders rot je toch lekker op?

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Fri, 06 Feb 2009 22:45:00 +0000

Michael Jackson - Leave Me Alone
Geüpload door Stella78

Als kind was dit mijn lievelingsnummer.

Dat zou een hoop kunnen verklaren.
Wat, dat weet ik niet precies.

# 27: Donkere Dinsdag.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 20 Jan 2009 21:17:00 +0000

Vandaag noem ik Donkere Dinsdag. Ik heb nergens zin in en alles zal me aan m'n reet roesten.
Vanochtend was ik zelfs te bescheten om te douchen. Ik stapte zo vanuit bed een hangbroek in, zo eentje waar je nog net mee weg kan komen op straat maar die wel argwaan wekt. Ik hoopte dat ik niemand zou tegen komen. Vooral niet iemand waar ik veel indruk op moest maken. Gelukkig bestaan er daar maar weinig van.

Het spatbord van mijn fiets zit los en tegen mijn achterband aan, wat allereerst een vrij irritant, slepend geluid maakt en er ook nog eens voor zorgt dat het knap lastig fietsen is. En het is me een tocht, van huis naar school. Ik heb eraan gedacht voortaan een kussentje mee te nemen, tegen zadelpijn, en een bidon. Een tocht zoals altijd met tegenwind. Eerst langs het plein, waar de mensen zonder te kijken het fietspad oversteken en vervolgens verontwaardigd reageren als je ze bijna omver fietst.

Dan langs de bouwput, daar waar ik meestal goed in de smaak val bij de bouwvakkers. Alleen vandaag niet, want ik had dus die hangbroek aan. Dan langs de gigantische terracotta hondjes. Die zijn amper te omschrijven, die moet je eigenlijk in het echt zien. Ze staan met hun rug naar elkaar aan weerszijden van de weg zodat ze uitkijken over het park. Ik fantaseer graag over het beraad dat aan deze hondjes vooraf is gegaan. Mannen en vrouwen in pakken, die moeten beslissen over kunst in de openbare ruimte.

"Tja, die hondjes dus."
"Ik vind het niks. Jij, Kees?"
"Het heeft wel wat."

Dan het kruispunt, met de kippetjes aan het spit. Ik kan me werkelijk geen betere geur voorstellen dat die van een kippetje aan het spit. Ik heb er ooit eentje genomen, weliswaar in tweeën gehakt, maar de smaak kon alleen maar tegenvallen en dat deed het ook, een beetje. Desondanks was dat een prima dag.

Dan de Kinkerstraat. Naar ik meen was de Kinkerbuurt vroeger een armoedige buurt, waar schooiers en asocialen woonden die naar hartenlust op straat rochelden. Die zijn er nog steeds, maar het krioelt er nu ook van de studentes, grafisch ontwerpers en jonge ouders op de bakfiets. Ook hier weer mensen die zonder te kijken oversteken. Af en toe noem ik eens iemand een "eikel", maar daar heb ik meestal gelijk spijt van.

Dan de Elandsgracht. Als ik een straat zou moeten kiezen waar ik zou willen wonen zou het misschien wel die straat zijn. Ik zeg misschien, want ik hou graag een slag achter de hand. Er is een pand op de Elandsgracht waarvan de kozijnen pauwblauw zijn. Op de tweede verdieping zit een nisje, waar ik met mijn oplettende oog ook al zachte kussentjes in heb zien liggen. De ramen zijn van veelkleurig glas-in-lood. Daar moet het goed toeven zijn, op de tweede verdieping van dat pand op de Elandsgracht.
De Negen Straatjes cross ik door, heuveltje op, heuveltje af. In de Wolvenstraat zit een ouderwets winkeltje dat knopen lijkt te verkopen, of tafelkleden, of in ieder geval iets wat tegenwoordig niet meer als een eerste levensbehoefte wordt gezien.

Dan rechts afslaan op de Spuistraat, langs mijn favoriete boekhandel en Café de Beiaard, waar ik nog nooit ben geweest maar waarvan ik wel weet dat Cees Notenboom of Martin Bril of... nou ja, iemand heeft bedacht dat daar het beste plekje is om alleen koffie te drinken. Iets met de lichtval en de warmtegraad.
Vanaf daar is het nog maar een klein stukje naar het Markenplein, maar niet voordat ik langs het Joods Historisch Museum fiets. Daar heb je nog wel eens kans een stel Orthodoxe Joden tegen het lijf te lopen. Fantastisch vind ik dat, geruststellend bijna.

Dan zet ik mijn fiets op het schoolplein terwijl dat eigenlijk niet meer mag. En bedenk ik me dat Tom Cruise overmorgen naar Amsterdam komt, en dat ik daar iets mee moet, maar ik weet nog niet wat.
Donkere Dinsdag gaat over in gewoon weer een woensdag, zoals altijd. Gelukkig maar.

# 26: Uit.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Tue, 06 Jan 2009 20:48:00 +0000

Ha, uitgaansfoto's! Net als je lekker dronken bent, of het nog moet worden. Voordat je jankend in je eigen kots ligt, of zogenaamd temperamentvol je geliefde een stomp voor z'n muil verkoopt omdat z'n kop je niet aanstaat. Gezellig!
Ik heb altijd moeite gehad met de kwestie: "te poseren, of niet te poseren." Als je niet poseert is de kans groot dat je scheef, scheel en mongoloïde op de foto komt te staan. Als je wel poseert lijk je verdomme wel een poseur. Dan maar lelijk op de foto, denk ik vaak. Wat dus resulteert in onderstaande genante gruwel.

Toen ik nog een klein mopje was wist ik me ook al geen houding te geven als ik op de foto moest. Ik zette meestal een brede glimlach op, alle tanden bloot en allerminst oprecht. Waarna mijn moeder mopperde: "doe eens normaal."

Dan nog een kwestie. Die van het dansen. Ooit dacht ik goed al dan niet acceptabel te kunnen dansen. Tegenwoordig ben ik daar niet meer zo zeker van. Ik verval te vaak in dezelfde pasjes en ben wat van mijn soepelheid verloren, met name in de heupregio.
Ook dans ik het liefst alleen. Ik heb het geprobeerd, sensueel met z'n tweeën dansen bij wijze van voorspel, maar ik kan het onmogelijk serieus nemen. Mannen horen naar mijn mening ook niet 'goed' te kunnen dansen. Een beetje vent host er maar wat op los. Ik probeer me niet al te bewust van mezelf te zijn als ik dans, maar zodra ik daar over na ga denken ben ik me dus wel bewust van wat ik op dat moment sta te doen en wordt het een soort 'doen alsof je je niet bewust bent' wat dus eigenlijk gelijk staat bij poseren.
En zo heb ik meteen een bruggetje tussen twee onderwerpen geslagen. Ik moet nieuwslezeres worden!

# 25: Voor jou.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Sun, 14 Dec 2008 09:47:00 +0000

White Dog

I went for a walk on Hollywood Boulevard
I looked down and there was a large white dog
walking beside me
his pace was exactly the same as mine
we stopped at traffic signals together
a woman smiled at us

he must have walked 8 blocks with me
then I went into a grocery store and
when I came out he was gone
or she was gone

the wonderful white dog
with a trace of yellow in its fur

the large blue eyes were gone
the grinning mouth was gone
the lolling tongue was gone

things are so easily lost
things just can't be kept forever

I got the blues
I got the blues
that dog loved and
trusted me and
I let it walk away

Charles Bukowski

# 24: Ex-dichter.

eline.cordie@gmail.com (Eline) — Mon, 08 Dec 2008 03:34:00 +0000

In een vorig leven schreef ik nog weleens gedichten. Zoals nu blijkt voornamelijk over onbeantwoorde liefde, waarvan ik toen nog dacht dat het bestond en vooral: dat het romantisch was.
Ik wou dat ik het weer kon en deed. Ik vind het nu vaak zo schmaltzy en achterhaald. Voor echte goeie moet je een Rus zijn, met van die helblauwe ogen in diepliggende kassen, groot geworden op schapenmaag.

Ach, kijk zelf maar.

-----------------------------
NIET
BLIJVEN
HANGEN
!

- waarom bel je?
zomaar,
knipoog knipoog ik vanaf de andere kant
terwijl je zucht in mijn oor. Ik voel het, je wordt ongeduldig.
Bijna vraag ik "wat ben je aan het doen"
en voor ik het weet ratel ik weg
over het naderende mandarijnenseizoen,
en blijf ik je
op elk gebied een antwoord schuldig.

Waarom bel ik?
Opdat je me niet vergeet.

------------------------------

ONBESCHAAMDE RIJMELARIJ

Jij

jij staat en kijkt,
slaakt de geijkte zucht om mij – mijn gezeik –
terwijl de tijd onhoorbaar verstrijkt
in wat een eeuwigdurende stilte lijkt.

-------------------------------

(-)

Je bent me toch niet beu?
inmiddels, allang of alweer.

De drie keer dat ik belde
was je gegijzeld en ondergesneeuwd
vermoord en opgegeten,
vonden ze je aangevreten lijk.

Kon ik nog begrijpen.

Onder lawines, zonder hoofd en ingewanden
heb je immers geen bereik.

Maar:

vannacht
zag ik een stoel de trap op komen.
Lome dromen werden verstoord
door een dreigend gevoel van onmacht
en ik wist:

geen respons
is een hint.

-------------------------------

IN EEN NOTENDOP

Zeg,
hoe is het daar?

Hier alles somber,
winter nadert in de lucht.
En ook al ben je reeds bezonken,

het steekt.
Bij elke zucht.

Het dichterschap, lief,
is precies wat je verwachten zou.
Ik kweek vooral zitvlees
en hartezeer
terwijl ik whisky drink om jou.

Ik wil niet denken over niets
en op z´n tijd
de plaats vergeten.
Dacht ik zonet nog
dat ik alles kon,
weet ik nu wel beter.