# 22: Duidelijk, toch?

Regie: Ben Brand
Scenario: yours truly
Productie: Mels Kroon

# 21: Eerst over schrijven en dan over piano spelen.

Oh, wat haat ik schrijven af en toe. Die blinkende cursor die me met een scheef oog aankijkt vanaf een ontmoedigend witte pagina. Daarop kan straks van alles gaan staan. Leuke dingen, stomme dingen, belachelijke dingen. Dingen die later gênant zullen zijn.

Het is bizar om te bedenken dat je maar zesentwintig letters en een handvol leestekens tot je beschikking hebt om te laten zien wie je bent. Soms maakt het toetsenbord me even hulpeloos als wanneer ik een contrabas zie staan. Prachtig instrument, maar ik kan er niks mee. Het stomme is: het ligt er wel in, het zit daar onder die toetsen of achter die snaren. Maar hoe krijg je het eruit?

Vroeger kwam twee keer per jaar de pianostemmer. Omdat ik nooit oefende kon ik niet zo goed piano spelen als je zou verwachten van iemand die al tig triljoen jaar op les zat.
Het leek alsof de piano opleefde als de pianostemmer kwam. Eindelijk werd hij eens niet verkracht door mij, met mijn eindeloze etudes met de demper erop (voor de buren). Nu werd hij écht bespeeld en uitgedaagd, vervulde het instrument zijn bestemming.

Onlangs werd de piano die mijn vader ooit aan mijn moeder cadeau deed bij mij thuis bezorgd, door twee oliedomme Rotterdammers met een afgetrapt busje. Ze plempten de piano neer, veegden het zweet van hun voorhoofd en deden de deur achter zich dicht.
Ineens zag ik hoe mooi die piano eigenlijk was. Jarenlang vertegenwoordigde dat ding voor mij een huishoudelijke taak.

1. Kattenbak verschonen
2. WC ontstoppen
3. Piano spelen

Nu mag ineens alles. Ik hoef niet op les en niemand zal me subtiel doch dwingend verwijten dat ik te weinig oefen. Ik heb mijn lesboeken geopend en ben op de eerste pagina begonnen.
En zowaar, ik kon het nog.

# 20: Soms... pleeg ik plagiaat.*

Soms voel ik me alleen.
Soms ben ik dronken.
Soms raak ik geobsedeerd door net het verkeerde.
Soms ben ik onzeker.
Soms weet ik niet wat ik moet zeggen, dus zeg ik maar niets.
Soms haat ik mezelf.
Soms ben ik jaloers.
Soms wil ik mijn bed niet uit.
Soms lig ik wakker.
Soms ben ik mooi.
Soms ben ik een nar.
Soms heb ik nergens zin in.
Soms maak ik toffe dingen.
Soms denk ik dat 'de liefde' een mythe is, dat er geen enkele relatie bestaat die werkt, dat je elkaar maar beter kunt gebruiken voor seks en gezelschap om elkaar vervolgens weg te gooien als een oud paar schoenen, zo van: 'die trek ik voorlopig niet meer aan'.
Soms weet ik het even niet.
Soms verstop ik me.
Soms ben ik bang.

Soms begrijp ik je niet.
Soms zorg ik voor je.
Soms wantrouw ik je om niks.
Soms haat ik je.
Soms reageer ik mijn eigen shit op jou af.
Soms zou ik je wel in een doosje willen stoppen.
Soms vind ik je de leukste.

Altijd heb ik je lief, toch wel. Stompie.


Foto door Robbie Baauw

(* met veel props aan Gyz.)

# 19: Half-om-half gehakt.

me: hallo Allah?
rufus: yo!
me: ik had een vraag aan U
rufus: gaat het over blauwe eitjes?
me: ook, ook
rufus: anders weet ik het niet ben ik bang...
4:22 PM me: oh
rufus: nou, voor de draad ermee!
me: nou laat dan maar
rufus: niet terugkrabbelen nu
me: ik wilde vragen of U misschien weet wat de zin van het leven is
rufus: ja, natuurlijk weet ik dat
me: vertel vertel
4:23 PM rufus: check hier:
http://www.liefde.nl/
me: he gadverdamme
liefde schmiefde
rufus: tja...
het is niet anderts
je zult ermee moeten leren leven
me: dikke pik
ik verzin wel wat anders
4:24 PM rufus: maar je hoeft je toch niet continu met de zin van het leven bezig te houden?
me: ach ik verveel me
rufus: gaat het wel met je?
me: nee
geen commentaar
rufus: -
me: half-om-half gehakt
weet ik niet