# 24: Ex-dichter.

In een vorig leven schreef ik nog weleens gedichten. Zoals nu blijkt voornamelijk over onbeantwoorde liefde, waarvan ik toen nog dacht dat het bestond en vooral: dat het romantisch was.
Ik wou dat ik het weer kon en deed. Ik vind het nu vaak zo schmaltzy en achterhaald. Voor echte goeie moet je een Rus zijn, met van die helblauwe ogen in diepliggende kassen, groot geworden op schapenmaag.

Ach, kijk zelf maar.

-----------------------------
NIET
BLIJVEN
HANGEN
!

- waarom bel je?
zomaar,
knipoog knipoog ik vanaf de andere kant
terwijl je zucht in mijn oor. Ik voel het, je wordt ongeduldig.
Bijna vraag ik "wat ben je aan het doen"
en voor ik het weet ratel ik weg
over het naderende mandarijnenseizoen,
en blijf ik je
op elk gebied een antwoord schuldig.

Waarom bel ik?
Opdat je me niet vergeet.

------------------------------

ONBESCHAAMDE RIJMELARIJ


Jij

jij staat en kijkt,
slaakt de geijkte zucht om mij – mijn gezeik –
terwijl de tijd onhoorbaar verstrijkt
in wat een eeuwigdurende stilte lijkt.

-------------------------------

(-)


Je bent me toch niet beu?
inmiddels, allang of alweer.

De drie keer dat ik belde
was je gegijzeld en ondergesneeuwd
vermoord en opgegeten,
vonden ze je aangevreten lijk.

Kon ik nog begrijpen.

Onder lawines, zonder hoofd en ingewanden
heb je immers geen bereik.

Maar:

vannacht
zag ik een stoel de trap op komen.
Lome dromen werden verstoord
door een dreigend gevoel van onmacht
en ik wist:

geen respons
is een hint.

-------------------------------

IN EEN NOTENDOP

Zeg,
hoe is het daar?

Hier alles somber,
winter nadert in de lucht.
En ook al ben je reeds bezonken,

het steekt.
Bij elke zucht.

Het dichterschap, lief,
is precies wat je verwachten zou.
Ik kweek vooral zitvlees
en hartezeer
terwijl ik whisky drink om jou.

Ik wil niet denken over niets
en op z´n tijd
de plaats vergeten.
Dacht ik zonet nog
dat ik alles kon,
weet ik nu wel beter.